از دیدگاه شعرا

شعر در مدح حضرت عباس ساقی عطشان

عبّاس یعنی تا شهادت یکّه تازی
عبّاس یعنی عشق یعنی پاکبازی
عبّاس یعنی رنگ سرخ پرچم عشق
یعنی مسیر سبز پر پیچ و خم عشق
با عشق بودن تا جنون، یعنی ابوالفضل
خورشید در دریای خون، یعنی ابوالفضل
جوشیدن بحر وفا، معنای عبّاس
لب تشنه رفتن تا خدا، معنای عبّاس
صد چاک رفتن تا حریم کبریایی
صد پاره گشتن در مسیر آشنایی
بی دست با شاه شهیدان، دست دادن
بی سر، به راه عشق و ایمان سر نهادن
بی چشم، دیدن چهره رؤیائی یار
جاری شدن در دیده دریایی یار
بی لب نهادن لب به جام باده عشق
بی کام نوشیدن تمام باده ی عشق
این است مفهوم بلند نام عبّاس
در ساحل بی ساحل آرام عبّاس
یک مشک آب عشق و دریایی طراوت
یک بارقه از حق و خورشیدی حرارت
وقتی که از آب گوارار روزه می کرد
دریای تشنه آب را در یوزه می کرد
وقتی که اقیانوس را در مشک می ریخت
از چشمه چشمان دریا اشک می ریخت
در آرزوی نوش یک جرعه از آن لب
جان فرات تشنه آتش بود از تب
خون علی عبّاس را تقریر می کرد
آیات سرخ عشق را تفسیر می کرد
وقتی ز فرط تشنگی آلاله می سوخت
گلهای زهرا از لهیب ناله می سوخت
آمد به سوی خیمه، اقیانوس بر دوش
آمد ندای خون حق را حلقه بر گوش
عبّاس بود و لشکر شب در مقابل
عبّاس بود و مجمر خورشید در دل
رگبار تیر کینه بر عبّاس بارید
اختر ز ابر سینه بر عبّاس بارید
وقتی که قامت پیش خورشید آب می کرد
طفل حزین عشق را سیراب می کرد
وقتی ید پور علی از دست می رفت
تا خلوت ساقی کوثر مست می رفت
وقتی که چشمش تیر را خوناب می کرد
روی عروس عشق را سیماب می کرد
پایان او آغاز قاموس وفا بود
پایان او آغاز کار مصطفی بود
با گامهای شور آهنگی دگر زد
بر چهره شب رنگ رخسار سحر زد
خلیلی شفیعی
برگرفته از کتاب قمربنی هاشم حضرت ابوالفضل علیه السلام نوشته آقای حسین روفوگران

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *